சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்டது என்று கருதப்படும் "தொல்காப்பியம்'தான் இன்று நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் தமிழ் நூல்களிலேயே முதல் நூல் என்று சொல்ல வேண்டும். "தொல் காப்பியத்திற்குப் பொருளுரை வழங்கியோர் பலர்.
அவற்றுள், சமீபத்தில் வெளியாகி நம்மைப் பாராட்ட வைக்கும் உரைகள் இரண்டு. முதலாவது, பாரதிதாசன் பல்கலைக் கழகத் தமிழ்ப் பேராசிரியர் முனைவர் கி. இராசாவின் பொருளுரையுடன் வெளி வந்திருப்பது. மூன்று பகுதிகளாக, மிகவும் எளிமையாக, வனப்பான புத்தக அமைப்புடன் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் இந்தப் பதிப்பு, பார்த்ததும் படிக்கவும், படித்ததும் தேர்ந்து தெளியவும் வழிகோலும் வகையில் மைந்திருப்பதுதான் அதன் சிறப்பு.
இன்னொரு பதிப்பு தமிழண்ணலுடையது. மீனாட்சி புத்தக நிலையத்தாரின் கையடக்கப் பதிப்பு. தமிழண்ணலின் உரை விளக்கம் எனும் போது அதைப் பற்றி கருத்துக் கூற வும், அதை எடை போடவும் அடியேனுக்கு அருகதை இல்லை. தமிழ் கூறு நல்லுலகத்தின் மதிப்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய தமிழறிஞர் தமிழண்ணல். மூலத்துக்கு மெருகேற்றும் அவரது உரை விளக்கம்.
***********************************************************
ஒரு புறம் செம்மொழி மையம் காண்கிறோம்; தமிழாராய்ச்சி, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம் என்றெல்லாம் உருவாக்கித் தமிழ் பரப்புவதாகச் சொல்கிறோம்.
"எங்கும் தமிழ், எதிலும் தமிழ்' என்கிற கோஷம் ஆங்காங்கே விளம்பரப் பலகைகளாகக் கண்ணில் தட்டுப்படுகிறன. தமிழ் பாட மொழியாகிறது, கட்டாயமாகத் தமிழ் படித்தே தீர வேண்டும் என்றெல்லாம் அரசு தரப்பு அறிவிப்புகள் வருகின்றன.
இந்தச் செய்திகள், ஒருபுறம் மகிழ்ச்சி அளித்தாலும், யதார்த்த உண்மை சுடுகிறது. தமிழ்கூறு நல்லுலகத்தில் தமிழுக்கு உண்மையிலேயே வரவேற்பு இருக்கிறதா?
நம்மவர்கள் நிஜமாகவே தமிழுணர்வுடன் தான் அன்றாட வாழ்க்கையில் இருக்கிறார்களா?
மனசாட்சியைத் தொட்டு இந்தக் கேள்விக்கு "ஆமாம்' என்று யாராவது பதிலளித்துவிட முடியுமா?
எங்கே தமிழ்?
எதிலே தமிழ்?
வீட்டில் அம்மா அப்பாவைக் கூட தமிழில் அழைப்பதில்லை நம்மில் பலர். அது போகட்டும். தமிழுணர்வு உடைய நம்மில் ஒருவர் வசதி வாய்ப்பு இருந்தும் தத்தம் குழந்தைகளைத் தமிழ்க் கல்விபெற அனுப்புகிறார்களா?
தமிழ்வழிக் கல்வி, தமிழ் பாடமொழி, தமிழுணர்வு இவையெல்லாம் ஊருக்கு உபதேசமாகத் தொடர்கிறதே தவிர, அழுத்தமான உணர்வாக, கொள்கைப் பிடிப்பாக இருக்கிறதா என்றால் இல்லை.
இப்போது தமிழ்வழிக் கல்வி என்றாலே வேலையில்லை என்கிற நிலைமை. தமிழை சிறப்புப் பாடமாக எடுத்து பட்டம் மற்றும், முதுகலைப் பட்டம் பெற்றால் ஆசிரியராக மட்டும்தான் வேலை கிடைக்கும் என்கிற நிலைமை. தமிழ்க் கல்லூரிகளில் சேர்வதற்கு யாரும் தயாராக இல்லை. அதைப் பற்றி ஆட்சியாளர்கள் ஏன் சிந்திப்பதில்லை?
இந்திப் பிரசார சபை போல, தமிழ் பிரசார இயக்கம் தொடங்கினால் என்ன?
ஆங்கிலக் கல்வி பெறும் தமிழ் குழந்தைகளுக்கு இலவசமாகத் தமிழ் கற்றுக் கொடுக்க ஏன் முயற்சிகள் எடுக்கப்படுவதில்லை?
தமிழில் படித்தால்தான் அரசு வேலை என்கிற உத்திரவாதம் ஏன் அளிக்கப்படுவதில்லை?
தமிழனுக்குத் தமிழுணர்வு ஊட்ட வேண்டிய அவலமும், தமிழ் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டிய துர்பாக்கியமும் ஏற்பட்டிருக்கிறதே, அதை நினைத்தால் வெட்கித் தலைகுனிய நேர்கிறது. சிந்தித்து செயல்பட வேண்டியவர்கள் சிந்திப்பார்களா....?
அவற்றுள், சமீபத்தில் வெளியாகி நம்மைப் பாராட்ட வைக்கும் உரைகள் இரண்டு. முதலாவது, பாரதிதாசன் பல்கலைக் கழகத் தமிழ்ப் பேராசிரியர் முனைவர் கி. இராசாவின் பொருளுரையுடன் வெளி வந்திருப்பது. மூன்று பகுதிகளாக, மிகவும் எளிமையாக, வனப்பான புத்தக அமைப்புடன் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் இந்தப் பதிப்பு, பார்த்ததும் படிக்கவும், படித்ததும் தேர்ந்து தெளியவும் வழிகோலும் வகையில் மைந்திருப்பதுதான் அதன் சிறப்பு.
இன்னொரு பதிப்பு தமிழண்ணலுடையது. மீனாட்சி புத்தக நிலையத்தாரின் கையடக்கப் பதிப்பு. தமிழண்ணலின் உரை விளக்கம் எனும் போது அதைப் பற்றி கருத்துக் கூற வும், அதை எடை போடவும் அடியேனுக்கு அருகதை இல்லை. தமிழ் கூறு நல்லுலகத்தின் மதிப்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய தமிழறிஞர் தமிழண்ணல். மூலத்துக்கு மெருகேற்றும் அவரது உரை விளக்கம்.
***********************************************************
ஒரு புறம் செம்மொழி மையம் காண்கிறோம்; தமிழாராய்ச்சி, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம் என்றெல்லாம் உருவாக்கித் தமிழ் பரப்புவதாகச் சொல்கிறோம்.
"எங்கும் தமிழ், எதிலும் தமிழ்' என்கிற கோஷம் ஆங்காங்கே விளம்பரப் பலகைகளாகக் கண்ணில் தட்டுப்படுகிறன. தமிழ் பாட மொழியாகிறது, கட்டாயமாகத் தமிழ் படித்தே தீர வேண்டும் என்றெல்லாம் அரசு தரப்பு அறிவிப்புகள் வருகின்றன.
இந்தச் செய்திகள், ஒருபுறம் மகிழ்ச்சி அளித்தாலும், யதார்த்த உண்மை சுடுகிறது. தமிழ்கூறு நல்லுலகத்தில் தமிழுக்கு உண்மையிலேயே வரவேற்பு இருக்கிறதா?
நம்மவர்கள் நிஜமாகவே தமிழுணர்வுடன் தான் அன்றாட வாழ்க்கையில் இருக்கிறார்களா?
மனசாட்சியைத் தொட்டு இந்தக் கேள்விக்கு "ஆமாம்' என்று யாராவது பதிலளித்துவிட முடியுமா?
எங்கே தமிழ்?
எதிலே தமிழ்?
வீட்டில் அம்மா அப்பாவைக் கூட தமிழில் அழைப்பதில்லை நம்மில் பலர். அது போகட்டும். தமிழுணர்வு உடைய நம்மில் ஒருவர் வசதி வாய்ப்பு இருந்தும் தத்தம் குழந்தைகளைத் தமிழ்க் கல்விபெற அனுப்புகிறார்களா?
தமிழ்வழிக் கல்வி, தமிழ் பாடமொழி, தமிழுணர்வு இவையெல்லாம் ஊருக்கு உபதேசமாகத் தொடர்கிறதே தவிர, அழுத்தமான உணர்வாக, கொள்கைப் பிடிப்பாக இருக்கிறதா என்றால் இல்லை.
இப்போது தமிழ்வழிக் கல்வி என்றாலே வேலையில்லை என்கிற நிலைமை. தமிழை சிறப்புப் பாடமாக எடுத்து பட்டம் மற்றும், முதுகலைப் பட்டம் பெற்றால் ஆசிரியராக மட்டும்தான் வேலை கிடைக்கும் என்கிற நிலைமை. தமிழ்க் கல்லூரிகளில் சேர்வதற்கு யாரும் தயாராக இல்லை. அதைப் பற்றி ஆட்சியாளர்கள் ஏன் சிந்திப்பதில்லை?
இந்திப் பிரசார சபை போல, தமிழ் பிரசார இயக்கம் தொடங்கினால் என்ன?
ஆங்கிலக் கல்வி பெறும் தமிழ் குழந்தைகளுக்கு இலவசமாகத் தமிழ் கற்றுக் கொடுக்க ஏன் முயற்சிகள் எடுக்கப்படுவதில்லை?
தமிழில் படித்தால்தான் அரசு வேலை என்கிற உத்திரவாதம் ஏன் அளிக்கப்படுவதில்லை?
தமிழனுக்குத் தமிழுணர்வு ஊட்ட வேண்டிய அவலமும், தமிழ் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டிய துர்பாக்கியமும் ஏற்பட்டிருக்கிறதே, அதை நினைத்தால் வெட்கித் தலைகுனிய நேர்கிறது. சிந்தித்து செயல்பட வேண்டியவர்கள் சிந்திப்பார்களா....?
நன்றி - தினமணி
